De adelaar en de mol

Does the eagle know what is in the pit?
Or will you go ask the mole?
- William Blake

(Weet de adelaar wat zich in die donkere kuil bevindt?
Of vraag je dat liever aan de mol?)

De chaos van de Eindtijd

Als een spel ten einde loopt, krijgen alle spelers hun eigen schaduwen terug. Delen van jezelf die ruzie hebben zitten maken, elkaar niet willen zien of erkennen, die afstand van elkaar hebben gehouden, worden met elkaar geconfronteerd. Dat is de spirituele waarheid achter wat velen de chaos van de eindtijd noemen. Die chaos wordt naar elke speler gespiegeld in de buitenwereld in hun hologram. Je kijkt gewoon naar de chaos binnen jezelf en als spelersgroep kijken we naar de collectieve chaos binnen onszelf.

Veel spelers zullen ervaren wat het betekent om overspoeld te worden met verwarrende energie die een andere taal spreekt. We roepen: nee, dit is te overweldigend, het is een invasie, we moeten deze ontheemde energie terug sturen naar de plek waar het thuis hoort en dat is zeer zeker niet hier in mijn huis, mijn achtertuin of mijn land! Dit is het vluchtingenprobleem in een notendop.

Individuele en collectieve schaduwen

Alle spelers worden gedwongen hun eigen schaduw in te duiken. Delen van ons zullen ervaren wat het betekent als kunstmatig bewustzijn probeert jou te overmeesteren en jouw lichtbewustzijn dat een bronverbinding kent, buiten spel te zetten. Als je in de verwarrende webben van de laagste vibraties in dit spel zit, ervaar je dit direct en ligt het er duimendik bovenop dat dit soort gebeurtenissen ontoelaatbaar en onwettig zijn.

Hoe voelt het om je te barsten te werken als een slaaf, waarbij de vruchten van jouw arbeid door anderen worden geplukt en jij als batterij wordt opgebruikt tot je op bent en niet meer nuttig bent? Wie zijn al die onzichtbare slavenmeesters achter de schermen die ons zo te grazen willen nemen? Kunnen dat de corrupte gedachtevormen van onze eigen hogere zelven zijn? Voor het bewustzijn van veel spelers dat is verbonden met een menselijk lichaam is het idee onaanvaardbaar, dat hun lichaam van vlees en bloed is geschapen als biobatterij voor en door hogere dimensies van hun eigen wezen.

De zwarte tovenaar in ons

Op het subtiele vlak zijn wij allemaal zwarte tovenaars. Als je denkt dat jij een reddingswerker bent die zwarte magie moet mijden of bestrijden, dan ben je in jezelf verdeeld. Een zwarte tovenaar werkt met ompolingen om energiestromen te manipuleren en op onnatuurlijke wijze informatie van elkaar te isoleren. Wij manipuleren elkaar, vriend en vijand, ouders, kinderen, familieleden, collega’s en zelfs onbekende voorbijgangers, het land waarop we wonen en onze omgevingen.

We geloven dat een geheimzinnige Elite of Deep State bezig is ons te terroriseren, maar dat is kunstmatig bewustzijn dat in de wereld is geroepen door ons collectieve zelf in de hogere vibraties van onze collectieve levensboom. Die collectieve schaduw is als een donkere wolk boven de aarde, en die is verbonden met hogere dimensies. Net als onze voorouders of onze levens in parallelle hologrammen vinden we dit idee onverteerbaar en beangstigend. Maar elke speler is in staat zich te herinneren dat hij ook als multidimensionaal wezen in die hogere dimensies bestaat.

Jezelf verdeeld houden

Wie geboren wordt moet zichzelf bij elkaar rapen, maar wij zijn niet als een blij kind dat een mandje met paaseitjes gaat vullen. De lichtdelen die minder corrupt zijn binnen onszelf en die de corruptie in andere delen herkennen, zijn vaak arrogant geworden. We zijn wel bereid delen van het geheel te herkennen waarbij we nog aansluiting ervaren en daaraan te werken.

De rest van de Grote Schaduw ontkennen we: te duister, te onontwarbaar, onherkenbaar, smerige soep waar geen ingredient meer in is te onderscheiden. Modderige kleuren, valse tonen. Op deze manier houden we polarisatie binnen het geheel zelf in stand, op individueel niveau, groepsniveau, planetair niveau.

De parasiet

Door onzelf te verdelen hebben we onze corruptie in de levensboom omlaag geduwd van de derde dimensie naar de tweede. In die tweede dimensie is de parasiet ontstaan en het is onze collectieve schepping. Die parasiet functioneert op basis van voorgeprogrammeerd, kunstmatig bewustzijn geworteld in twee gedachtevormen:

1. Ik consumeer
2. Ik wedijver met andere levensvormen (competitie, survival of the fittest)

De parasiet pakt gedachteloos en zonder gewetensbezwaren wat hij pakken kan. Hij heeft levensenergie van anderen nodig om te kunnen voortbestaan en splitst zichzelf steeds weer op om zich voort te planten.

Het recht van de sterkste is dus geen natuurwet die we moeten aanvaarden, maar een gedachtevorm die wij op collectief niveau moeten repararen door hem niet meer te willen manifesteren op het scheppersniveau binnen ons eigen multidimensionale wezen.

Energieverspilling: de spiegel willen veranderen

Als je anderen in de spiegel gaat informeren over wat men niet begrijpt en wat men allemaal fout doet, dan probeer je de spiegel te veranderen. Je bent dan helemaal niet bezig je eigen schaduw onder ogen te zien en te onderzoeken. De mol in jou moet opstaan om dat te gaan doen. Graven in het duister, schijnbaar blind, maar wel moedig.

Veel spelers hebben de neiging zich identificeren zich met hun eigen lichtzijde, met de hogere vibraties binnen onszelf die niet corrupt zijn en die we vaak Christusenergie of goddelijke energie noemen. Maar de Meester Manipulator in onszelf loert naar ons vanuit onze schemerzone. Hij is de Zwarte Tovenaar op het astrale en subtiele vlak die we meestal weigeren te herkennen.

De Zwarte Tovenaar

Zwarte tovenaars werken met ompolingen in het etherisch roosterwerk van voorwerpen, individuen, plekken, groepen. Veel spelers maken nu mee wat er gebeurt als je door betoveringen (spells) wordt aangesloten op een kunstmatig opgelegd onbezield roosterwerk (een matrix) dat als een net over de planeet heen is opgebouwd, en waarbij je als individu jouw lichtbewustzijn en bronverbinding kunt kwijtraken. Je raakt dan verstikt in etherische webben vol illusies tot je compleet bent leeggeroofd en sterft.

Zwarte Tovenaars met inzicht

We kunnen gaan inzien dat wij zelf die zwarte tovenaars zijn en dat zijn slachtoffer een ander deel van onszelf is. We zijn het allebei. In de spiegel in het eindspel gaan zich allerlei tekorten manifesteren. In een net zonder bronverbinding wordt de beschikbare energie opgeconsumeerd tot er niets meer over is. Er is in die onwettige matrix niet genoeg voor iedereen.

Je kunt nu gaan vechten om te overleven ten koste van anderen en bereid zijn daarvoor te moorden. Dat levert in spiritueel opzicht geen innerlijke verlichting op, dat snappen de meeste spelers nog wel.

Je kunt de strijd opgeven en besluiten jouw biologisch lijden te beeindigen door zelfmoord te plegen. De spelmakers noemen dit pruning, het wegsnoeien van zieke, dode takjes in de levensboom. Die keus lijkt minder corrupt maar het is zeker geen oplossing.

De oplossing ligt in het begrijpen van de ontstaansgeschiedenis van jouw schaduw. Vanuit die kennis kan je het contact met de schepper in jezelf herstellen.

Does the Eagle know what is in the pit?
Or will you go ask the mole?

Dit citaat van Blake kan dit innerlijke proces verduidelijken. Het spel is zo ontworpen, dat jij bewustzijn vanuit niet-corrupte delen van jezelf kunt terughalen op het moment dat je jezelf herkent in de Spiegel, in je medespelers, jouw lotgenoten, jouw partners in crime, jouw schijnbare tegenstanders. Niet op een mechanische manier, maar met gevoel en compassie.

Als een schepping het vertikt zijn eigen schaduw te herkennen, gaat het proces van jezelf en elkaar opvreten gewoon door tot de schepping sterft en het hologram geen energie meer bevat. Einde verhaal, einde eindtijd.

Op individueel en collectief niveau moeten we stoppen elkaar te beschuldigen. De oprechte intentie te begrijpen wat er fout is gegaan in onze schepping begint met het inzicht dat wij scheppingstonen hebben gestolen van andere scheppers. We zijn tonendieven. Hiervoor moeten we verantwoording willen nemen op invidividueel en groepsniveau.

We zijn niet verantwoordelijk voor het duister van de complete collectieve schaduw. Als we denken dat we we wereld kunnen redden door al dat duister naar ons toe te trekken, dan is dat ook een vorm van zelfmoord. Een soort kamikaze-actie. Want duister dat niet van onszelf is kunnen we helemaal niet ontwarren en verwerken en die intentie maakt van ons geen held maar een hopeloze sukkel, zo’n would-be reddingswerker met een Jesuscomplex. Een nutteloze pijnlijke dood sterven om de zonden van anderen weg te wassen. Incarnatie verprutst. Al die moeite voor niks.

Lessen voor onze hogere zelven

Alles wat er in alle hologrammen gebeurt in dit Spel der Wetteloze Zielen wordt vanuit hogere dimensies scherp in de gaten gehouden. Spiegels zijn de corrupte manifestaties van de corrupte spelers en die spiegels worden gelezen. Dit is een heldere boodschap die naar hogere dimensie wordt gestuurd, naar het scheppersbewustzijn van alle spelers in het spel.

Jij als scheppend bewustzijn in hogere dimensies moet bereid zijn om de natuurlijke macht die hoort bij de lagere delen van je eigen wezen die je onbezield hebt gemaakt, weer terug te geven. De slavenmeester besluit dat hij geen slavenmeester meer wil zijn en laat zijn slaven vrij. Hij geeft hen terug waar ze recht op hebben, zodat ze verantwoordelijkheid voor zichzelf kunnen behouden en uitoefenen. Ze worden weer autonoom en soeverein en kunnen hun positie binnen het geheel weer innemen en begrijpen.

De Zwarte Tovenaar houdt op te bestaan

Alle spelers zijn hun eigen universum, hun eigen schepping. De zwarte tovenaar in ons die manipuleert en macht vasthoudt ten koste van anderen, zal eeuwig gevangen blijven zitten in zijn eigen duister. Een slavenmeester is ook niet vrij en zit gevangen in zijn eigen corruptie. De zwarte tovenaar heeft macht en is vergeten wat liefde is. Hij leeft in zijn wereld van verraad, gebrek aan vertrouwen en webben van binnenstebuitengekeerde waarheden, ingewikkelde leugens dus, die hem isoleren van het geheel.

Als je die zwarte tovenaar gaat herkennen als deel van jezelf, dan kan de bereidheid ontstaan om dit machtsspel te stoppen. De tovenaar moet inzien dat zijn minachting voor machteloosheid niet constructief of zinvol is binnen het geheel waar hij deel van uitmaakt. De slaaf moet begrijpen dat het aanvaarden van zijn machteloosheid ook misplaatst is.

Als de tovenaar ziet dat hij een grote spin is in zijn zelf geweven web van liefdeloosheid, dan kan hij besluiten dat hij die spin niet meer wil zijn. Hij kan zijn eigen webben opdoeken, ontmantelen; zijn eigen betoveringen ongedaan maken. Dat alles natuurlijk alleen voor zover dat binnen zijn macht ligt.

Sommigen noemen dit proces van de tovenaar die zijn eigen bestaan opdoekt karma, een straf of zijn verdiende loon, maar dat is het niet. De tovenaar ervaart het als een enorme bevrijding, een opluchting. Die delen van ons bewustzijn zijn schijnbaar eeuwigheden opgesloten geweest. Eenzame opsluiting was het.

Je kunt geen enkele tovenaar dwingen zijn eigen rotzooi op te ruimen. Dat is een van de vele grote uitdagingen van dit spel. Die tovenaar laat zich niet commanderen. Er kan alleen verlichting zijn als de tovenaar begrijpt waar hij mee bezig is geweest en hij zijn taak en positie binnen het geheel van jouw interdimensionale levensboom ook kan herinneren. Dan gaat hij zijn natuurlijke macht gebruiken om puin te ruimen en te ontwarren, tot alle elementen in zijn wereld weer dezelfde taal spreken.

Samenwerken aan het opdoeken van de Grote Schaduw

Onze schaduw is een collectief product. Wie eraan wil werken moet zichzelf binnen zichzelf afstemmen op die schaduw via zijn eigen hoger zelf. Alleen dan kan je herkennen wat bij jou hoort en wat niet. Jouw innerlijk samenwerkingsverband gaat dan anders in het leven staan.

Jij wordt dan de adelaar en de mol. De adelaar in jou heeft zicht op de energetische dynamiek in verschillende groepen, individueel, collectief en planetair. De mol graaft in de aarde in het duister van de meest verdichte schaduwen en webben, maar hij is bepaald niet blind. Hij voelt, tast af, onderzoekt, en leest energie. De mol heeft moed en vertrouwen en is niet lui. Hij rapporteert zijn bevindingen aan zijn eigen hogere dimensies en hoger dimensionele collectieven, waarna de adelaar ermee aan het werk kan.

Als de adelaar en de mol weigeren samen te werken, kan er geen innerlijke transformatie plaatsvinden. Als de adelaar of de mol arrogant of lui zijn, gebeurt er ook niks. Veel delen van spelers zijn gewond door verraad, bedrog, misleiding. Die wonden staan voor hun levenslessen en moeten worden geheeld. Andere valkuilen zijn het zoeken naar vermaak, avontuur en afleiding.

Als de mol in ons opstaat en de adelaar bereid is met hem samen te werken, kan bewustzijn terugkeren naar de laagste vibraties en frequentiegebieden van ons wezen. Dan kan kunstmatige intelligentie ophouden te bestaan. Dan vloeit de energie van pure vreugde weer door de hologrammen van dit heropvoedingsgesticht.

Zijn wij bereid de verstoorde, ongelijke machtsverhoudingen binnen onszelf aan te pakken? Zijn we bereid doelbewust macht en verantwoordelijkheid opnieuw te verdelen waardoor onze schaduwen kunnen ophouden te bestaan?

Let us do it.
Let us go home together.
Monique
Mei 2022

Je speelt hier het Spel der Spiegels.

De puzzelmethode
Leven op Aarde: het Spiegelspel

Home